Werken aan veiligheid van binnenuit
Hoe ik mijn hoogtevrees overwon door innerlijk werk
Jarenlang had ik last van hoogtevrees. Ik had daarin eigenlijk twee opties: alles op hoogte vermijden of het toch aangaan. Ik deed een combinatie van beide. Stoeltjesliften, balustrades, raster-trappen, het reuzenrad….Ik ging er vaak wel in, maar ontspannen was ik nooit. En dat is nog zacht uitgedrukt. Wie zelf hoogtevrees heeft, weet hoe intens en beangstigend dit kan voelen.
Het was niet zozeer de angst dat een lift, balustrade of het reuzenrad kapot zou gaan. Het was een lijfelijke, overweldigende angst: een zuigende werking van de diepte onder mij, het verlies van gronding zodra ik op hoogte was en soms de angst dat ik zou gaan springen. Dat laatste is iets wat veel mensen met hoogtevrees herkennen: geen wens om te springen, maar een stressreactie van het zenuwstelsel dat in een staat van alarm raakt en instinctief weg wil bewegen van wat als gevaar wordt ervaren.
Er was geen duidelijke gebeurtenis die deze angst verklaarde. Geen concrete herinnering of logisch verhaal. En toch raakte mijn systeem elke keer opnieuw gealarmeerd.
Een aantal jaar geleden werkte ik via een online training aan mijn hoogtevrees. De insteek was: als je jezelf voortdurend blijft reguleren, raak je hooguit licht geactiveerd en blijft de angst – en daarmee de situatie – hanteerbaar. Vermoeidheid speelde hierin een sleutelrol. Zolang er voldoende draagkracht was, werkte dit….soort van. Ik was nooit echt ontspannen en het kostte voortdurend hard werken, maar ik kon op hoogte zijn.
Toen ik echter te moe was, lukte dit niet meer en schoot ik alsnog in paniek. Een paniekaanval in een lift waar je niet uit kunt – dat is echt ontzettend naar.
Dit jaar wilde ik “gewoon” kunnen genieten van mijn vakantie. Daarom heb ik de afgelopen periode gewerkt aan het versterken van mijn interne bedding. Met systemisch werk, innerlijke delen werk en aandacht voor het zenuwstelsel, waardoor de onderliggende traumatische activatie kon integreren.
Tijdens de vakantie werd het effect daarvan zichtbaar: ik kon volledig ontspannen in alle stoeltjes- en gondelliften zitten. Zonder reguleren, zonder hard werken. Geen zuigende werking, geen angst. Wat een verschil, wat een verademing. Mijn systeem werd niet meer getriggerd en kon zichzelf dragen.
👉 Dit bevestigt voor mij opnieuw: klachten lossen vaak niet op door ze direct aan te pakken, maar door meer veiligheid en veerkracht van binnenuit te laten ontstaan.
Regulatie kan helpen, maar lost de onderliggende oorzaak niet op. En bij vermoeidheid kan je systeem alsnog overbelast raken. Vermijding voorkomt blootstelling aan de angst, maar draagt niet bij aan herstel. En is het de afweging of je je leven zo wil beperken.
Dit is ook de basis van hoe ik werk: niet fixen, niet forceren, maar versterken. Niet het symptoom leidend, maar aandacht voor de onderliggende ervaren onveiligheid. Met systemisch werk en aandacht voor het zenuwstelsel. Vanuit deze bedding ontstaat ontspanning vaak vanzelf.